6LceiMsUAAAAAFKiAQPIV8DUUzOA80-LtG66weYo

Over Argentijnse tango

De Argentijnse tango is niet alleen een improvisatie-dans; het is cultuur. Daarom is de Argentijnse tango door Unesco in 2009 uitgeroepen tot cultureel erfgoed.

De tango is uiteraard diepgeworteld in de Argentijnse cultuur. Het is meer dan alleen een sensuele dans het is ook muziek, zang en poëzie.

Tango kun je zien als een vorm van communicatie, tussen leider en volger maar ook met de muziek. Het leuke is: waar ter wereld je ook gaat dansen; elke tangodanser kent de passen en figuren en we dansen overal op dezelfde muziek

De ontstaansgeschiedenis van tango

De tango heeft zijn wortels niet alleen in Buenos Aires (Argentinië) maar ook in Montevideo (Uruguay). In een milieu van in woonkazernes leefden goepen Europeanen, voormalige slaven en Zuid-Amerikanen samen. Vanuit hun uitwisseling ontstond een mengelmoes van muziek en dansstijlen; de voorlopers van de latere tango.

Aanvankelijk was Tango vooral een aangelegenheid van mensen in de drukbevolkte voorsteden. Vanaf 1910 raakte de dans bekend in Europa en werd daar een groot succes. Dit zorgde ervoor dat ook de sociale bovenlaag in Argentinië zelf de tango herontdekte.

Vanaf dat moment werd tango veel meer dan muziek en dans voor de sociale onderlaag alleen. Het werd cultuur waarvan ook literatuur en poëzie deel uitmaakten.

Grote zangers, dichters, musici, componisten en orkestleiders bouwden vanaf 1930 aan de tango. De bloeitijd beleefde deze beweging in de jaren van 1930 tot aan 1950.

Tango gaat de wereld over

Tussen 1960 en 1983 ging de tangocultuur bijna verloren. Dat kwam deels door de concurrentie met de popmuziek, maar ook door de militaire dictatuur in Argentinië die de tango wilde verbieden, met name omdat ze bevreesd was voor kritische en intellectuele geluiden.

Veel dansers en musici gingen om die redenen naar Amerika en Europa. Zo-ook Astor Piazzolla die onder meer in New York, Italië en Parijs woonde. Hij gold in zijn tijd als een van de meest vernieuwende tangomusici.

Veel Nederlanders kennen zijn muziek van Adiós Noniño dat werd gespeeld bij het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima.

Op de Amerikaanse en Europese podia kreeg de tango vanaf 1983 een nieuw leven. Ook in Europa gingen weer meer mensen tangodansen. Zeven jaar later werd in Arnhem Flor de Fango opgericht.

Tango als dans vernieuwt zich constant

De Argentijnse tango ontwikkelt zich nog steeds; zeker ook onder invloed van een jonge generatie technisch zeer goede en muzikaal zeer virtuoze tangodansers. En dus zie je in Argentinië grote groepen jonge tangodansers die elkaar avond aan avond in de milonga (salon) treffen om te praten, te ontmoeten en te dansen. Tango is voor hen een vorm van uitgaan!

Aan jou de keuze; zie je liever traditionele tango, moderne neo tango, 2 vrouwen die samen dansen of 2 mannen?

Waar vroeger tango een vrij traditionele wereld was kan er tegenwoordig heel veel.

Wat wel redelijk constant blijft is de liefde van tangueros voor de muziek uit de gouden tijd van tango; de jaren 1930 – 1950 Ook jonge mensen dansen het liefst op die ‘oude’ muziek. Tango is net als een goede wijn; die rijpt met de jaren en je moet het leren waarderen.

Dat Argentijnse tango ook meegaat met zijn tijd laat de video zien van het als dansers.

De geschiedenis van Argentijnse tango van het vroege ontstaan tot nu in beeld en geluid. Samengesteld door Jan van Laarhoven

Juan Martin Carrera en Stefania Collina (Uruguay)

en_GB
6LceiMsUAAAAAFKiAQPIV8DUUzOA80-LtG66weYo