Onze docenten

De docenten van Flor de Fango zijn professionele tangodansers met jarenlange ervaring. Zij hebben ieder hun eigen stijl van lesgeven en dansen, maar hebben één ding gemeen: hun liefde voor de tango, die zij met enthousiasme en bevlogenheid weten over te brengen.
 

Toine & MoniqueHervé & Rose

Toine & Monique

Hervé & RoseWalter & MirjamEzequiel & Jolanda

 

Flor de Fango interviewt af en toe docenten uit het team, om hen de mogelijkheid te geven hun filosofie, uitgangspunten en methodes breder te delen.

Interview met Walter Gonzalez

Interview met Walter Gonzalez in december 2017, door Arjen Bosch en Margriet Foks.

Walter, wanneer heeft de tango jou gegrepen?

Toen ik een jaar of vier, vijf was, zag ik mijn grootouders dansen. Zij waren goede dansers en ik zag een mysterie, ik begreep niet hoe dit kon omdat ik niet kon zien wat er gebeurde. Het boeide mij enorm, evenals de muziek van d’Arienzo, destijds met name de tango “Cartón Junao”.

Ik ben geboren in Lanús, een stadsdeel van Buenos Aires en ik leerde al jong allerlei verschillende muziekstijlen kennen uit Argentinië, van zuidelijke milonga’s tot traditionele muziek uit de Andes en invloeden uit de jungle in het noorden, en combineerde deze stijlen op de gitaar. Tijdens optredens met mijn gitaar in de stad zag ik soms de manier waarop mijn grootouders dansten, werd nieuwsgierig en ging lessen nemen. Na een jaar kwam ik Susana Miller tegen en zag bij haar de authentieke milonguerostijl, de dans van mijn grootouders! De magische houding, omhelzing, manier van lopen, alles wat je nodig hebt. Het maakt al het andere ondergeschikt. Dat was twintig jaar geleden.

Heb je een filosofie over de tango?

Ik zou het liever een opinie willen noemen. Naar mijn mening is tango de taal van het leven, van de liefde, een taal met veel varianten en dialecten, waarbij de één de ander soms niet verstaat. Maar tango is vooral sociaal. De tango is een kleine spiegel van het leven. Zo denkt de man bij de “cabeceo” te leiden en te winnen, maar in feite volgt hij de vrouw omdat zij beslist. Hij doet een voorstel en blijkt slechts te volgen. We kunnen het leven door de tango zien.

Mijn wens is om de traditie in leven te houden. Ik zie het ook als mijn verplichting. Vroeger liep en sprak men anders in Buenos Aires. Dat vloeide over in de dans en de muziek, maar dat zie en hoor je niet meer. Daarom is het in leven houden van de traditie ook een soort culturele archeologie. Tango ontwikkelt door en we kunnen niet terugkeren, maar sommigen houden de authentieke, traditionele milonguerostijl in ere.

Welke methode volg je bij de lessen?

Leerlingen worden hier ingedeeld in niveaus, afhankelijk van het aantal dansjaren. Dat zegt mij niet zoveel, het gaat om de ervaring, zeg maar lichaamsuren. Sommigen leren snel en hebben een paar uren nodig, anderen jaren. Leerlingen hebben ook hun eigen verantwoordelijkheid hierin.

Ik volg en assisteer leerlingen individueel, omdat iedereen anders leert en er verschillen zijn in ervaring. Vervolgens gaat het in de les om de opbouw van die ervaring, voortbouwen op wat je al kunt, waarbij je juist fouten mag maken. Het gaat over lichaamshouding, muzikaliteit, ritme en melodie. Zo is een goede leider deel van het orkest door zijn interpretatie van de muziek.

Ik benadruk de rust in de muziek. Ik breng hommages aan beroemde milonguero’s en hun muziek in de lessen, door bewegingen en muziek die kenmerkend voor hen waren over te brengen aan mijn leerlingen. Ik geloof in functionele tango, niet in figuren. Het is minimalistisch, ik probeer het meeste te doen in ogenschijnlijk het minste, een synthese.

Ik heb gemerkt dat de techniek van de milonguerostijl kan bijdragen aan andere dansstijlen en het oplossen van eventuele problemen daarin.

Hoe definiëer je de milonguerostijl?

In Buenos Aires is milonguero de stijl van het centrum, functioneel, in close embrace en ieder in de eigen as. Karakteristiek zijn de manier van lopen en de ocho’s.

In Europa wordt de milonguerostijl breder geïnterpreteerd. Hier danst men bewegingen die uit een open stijl komen dicht bij elkaar en noemt dat milonguero. Maar close embrace alleen is niet de definitie van milonguero. Het zijn lichamen die elkaar verstaan, de binnenkant, niet de buitenkant. En dus hoor je wel eens zeggen dat milonguerostijl saai lijkt. Dat klopt: als het goed is, zie je namelijk niet wat er allemaal gebeurt en wat allemaal wordt gevoeld.

Dat is de synthese die ik perfectioneer. Maar vergeet niet: Ik ben niet beter dan jij, ik loop alleen iets voor…

Interview met ...

Hou de nieuwsberichten in de gaten voor de volgende interviews, of beter nog, schrijf je in voor de nieuwsbrief!